Het uitgangspunt was even eenvoudig als groot: gewoon grote broer volgen richting Ardennen. De rest kwam zou vanzelf wel in orde komen. Of misschien toch niet.

Elke helling was de kleine dood sterven. 223(!) lange kilometers afzien op een gehuurde fiets. Bikefitting bestond toen nog niet. Bij aankomst volledig geradbraakt van kop tot teen. En dat mag hier letterlijk genoemd worden. Humeurig vrouwlief negeren en kinderen opzij duwen. Het kon, het moest. Alles om in een hoekje in zijn eentje te bekomen. Plezant was anders. Zijn eerste rit had evengoed zijn laatste kunnen zijn.

En toch moet er tijdens die eerste rit een voorliefde zijn ontstaan voor fietsen en bij voorkeur lange afstanden waarbij afzien en genieten op die momenten een en hetzelfde worden. Het klinkt tegenstrijdig, maar het kan dus echt wel. Velosoof weet je wel.

Het blijken dé momenten om het hoofd leeg te maken. Of toch ook weer niet helemaal.
Want fietsen is voor hem peinzen en mijmeren. Over muziek, de kleine problemen thuis, de toekomst, het verzinnen van kinderverhalen, over de grote problemen in de wereld. Alles komt en gaat door het hoofd zonder er ooit vooraf over nagedacht te hebben.

Bart Vercauteren is velosoof en klaar om de strijd aan te gaan met zichzelf, maar bovenal tegen kanker.